Hans de Vries over koers houden, vertrouwen geven en de kracht van techniek met betekenis
Wie met Hans de Vries praat, merkt het binnen een paar minuten: dit is geen man van borstklopperij of grote woorden. Dit is iemand die zijn eigen koers vaart. Rustig, doordacht, met oog voor de omgeving … en altijd bereid om bij te sturen als de omstandigheden daarom vragen. Hans is zestig, zeezeiler in hart en nieren en sinds zes maanden via Acutec projectleider in de onderhoudsorganisatie van Dunea. Zijn werk speelt zich af in het filtratietraject: het technische hart van de drinkwaterzuivering, nog voordat het water richting de eindgebruiker stroomt.
Dat hij zeezeiler is, is geen leuke anekdote aan de zijlijn. Het is de rode draad. In hoe hij werkt. In hoe hij leiding geeft. En vooral: in hoe hij betekenis geeft aan techniek.
De zee als leermeester
“Het draait niet om de haven”, zegt Hans, “maar om de reis.” Wie ooit serieus heeft gezeild, weet wat hij bedoelt. Op zee heb je geen controle, alleen invloed. Wind, stroming, zicht, materiaal; alles vraagt om voortdurende observatie en aanpassing. Dat principe hanteert Hans ook in zijn werk.
Als projectleider stuurt hij geen mensen aan als schaakstukken. Hij creëert omstandigheden waarin professionals hun werk goed kunnen doen. Net als op een schip: iedereen heeft zijn taak, maar het succes hangt af van vertrouwen, communicatie en het vermogen om samen te reageren op wat zich aandient.
Hans zag zichzelf nooit in deze rol. Hij kwam uit de hoek van commerciële projectmanagement, met klanten, hún belangen en targets. Maar Bram van Rossem, partner bij Acutec, keek verder dan het gangbare profiel. Hij zag de zeezeiler, de man die koers kan houden zonder star te worden. En dat bleek een rake inschatting.
Van vliegtuigen naar water
Hans is opgeleid tot vliegtuigbouwer. Een vak waarin precisie geen keuze is, maar een voorwaarde. Tijdens zijn dienstplicht gaf hij trainingen aan monteurs die aan F16-straaljagers werken. Later kwam hij terecht bij Fokker, waar hij een project leidde dat rechtstreeks uit een jongensboek leek te komen.
Hij vertelt met zichtbaar en hoorbaar enthousiasme over een instructievideo voor het ontijzen (de-icing) van vliegtuigen in winterse omstandigheden. De sky was letterlijk én figuurlijk the limit. Alles leek mogelijk. Hij vloog met zijn team in een eigen Fokker-100 naar Noorwegen en Oostenrijk. Testte ontijzing-vloeistoffen in felle kleuren, bedoeld om op video zichtbaar te zijn. En hij vertelt over die ene vloeistof die zelfs zo’n goede kleurstof bevatte, dat de vleugels van een Fokker-100 roze uitsloegen.
“De fabrikant was in paniek,” lacht Hans. “Bang voor een schadeclaim, maar bij Fokker konden we er vooral om lachen.”
Andere techniek, dezelfde principes
De overstap naar de wereld van waterzuivering en waterschappen leek groot. Andere installaties, andere regelgeving, andere terminologie. Maar Hans ziet vooral overeenkomsten.
“Techniek is techniek”, zegt hij. “Olie, water, lucht; het gaat allemaal door leidingen, wordt verpompt, gefilterd, beheerst. De details verschillen, maar de principes niet.”
Juist in die details bijt hij zich met plezier en nieuwsgierigheid vast. Niet vanuit bewijsdrang, maar vanuit vakmanschap. Zoals een zeiler zijn schip leert kennen: elk geluid, elke trilling vertelt iets. Hoe beter je luistert, hoe beter je vaart.
Drinkwater als maatschappelijke opdracht
Wat voor Hans een duidelijke vooruitgang is ten opzichte van zijn eerdere werk, is de maatschappelijke relevantie. Drinkwater is een basisvoorziening, verankerd in de Grondwet en de Drinkwaterwet.
“Ik ben geen duurzaamheids-fanatiekeling”, zegt hij nuchter. “Maar we hebben wel samen zorg te dragen voor een gezonde omgeving. Nu en straks.”
Die houding past bij hem. Geen slogans, geen ideologie, wel verantwoordelijkheid. Zoals op zee: je neemt alleen mee wat nodig is, je gaat zorgvuldig om met wat je hebt, en je laat niets onnodig achter.
“Laten we allemaal spaarzaam omgaan met de resources die we hebben.”
Zeezeiler vanaf geboorte
Hans groeide op in Grou. “Daar kun je eerder zeilen dan lopen”, grapt hij. Het echte zeezeilen leerde hij tijdens zijn studie, van een docent met een zeilboot. De liefde voor het open water werd definitief aangewakkerd tijdens een anderhalf jaar durende reis door Noord- en Latijns-Amerika.
Hij zeilde, reisde … en werk kwam op zijn pad wanneer het geld op was. In opdracht zeilde hij een boot van Zuid- naar Noord-Amerika om daar te worden opgeknapt voor het volgende seizoen. Vrijheid, verantwoordelijkheid en avontuur kwamen samen.
Later werd hij gevraagd als instructeur bij een zeilschool. Vijfentwintig jaar later doet hij dat nog steeds, met evenveel energie. Niet door les te geven in de klassieke zin, maar door mensen bloot te stellen aan de zee. Aan echte omstandigheden, aan spanning, onzekerheid, via samenwerking.
“Het leren komt dan vanzelf, als spelen” zegt hij.
Fouten maken mag, negeren niet
Hans gelooft niet in foutloos werken; hij gelooft in leren. Op zee is dat geen luxe, maar noodzaak. Na een fout wordt er altijd kort geëvalueerd. Wat gebeurde er? Waarom? Wat doen we de volgende keer anders?
Hij vertelt open over een eigen inschattingsfout. Met een groep zeilstudenten vaarde hij op de Noordzee. Er kwam mist opzetten en hij besloot richting het strand te varen om zo de haven van Scheveningen te vinden. De mist was dichter dan hij dacht en ze liepen vast op het strand. Geen grote schade, maar er was wel een reddingsboot nodig om ze los te trekken. Als instructeur knaagt zoiets aan je.
“Maar ook dan kun je er iets van maken”, geeft hij aan. “Je buigt het om in een leermoment.”
Die houding neemt hij mee naar zijn werk. Geen afrekencultuur, maar een verbetercultuur, want wie bang is om fouten te maken, durft niet meer te handelen. En stilstand in techniek is soms net zo gevaarlijk als op zee.
Geen grootse plannen, wel richting
“Ik heb geen grote doelstellingen in mijn leven”, zegt Hans. “Ik leef bewust en neem het zoals het komt.”
Dat klinkt misschien vrijblijvend, maar dat is het niet. Het vraagt juist om scherpte, om het vermogen kansen te herkennen en er vol voor te gaan als ze zich aandienen. Zonder jezelf vast te ketenen aan een eindpunt. Ook bij Dunea heeft Hans geen carrièreplan uitgestippeld. Hij is blij met zijn rol, met het team, met het project waar hij nu aan werkt … en vooral met het grotere doel dat het dient.
Het project waar hij nu de afronding van nadert, is technisch robuust en strategisch cruciaal. Dunea heeft twee grote waterpompstations, in Katwijk en Scheveningen. Om de leveringszekerheid te vergroten, is er een leiding aangelegd tussen deze stations.
Ontstaat er een probleem in Katwijk, dan kan Scheveningen een groot deel van de watervoorziening voor Leiden en Noordwijk overnemen. Een stille ingreep, onzichtbaar voor de buitenwereld, maar van onschatbare waarde voor de komende 25 jaar.
Het is typisch Hans: werken aan iets essentieels, zonder applaus. Net als op zee. Als alles goed gaat, merkt niemand het … en precies dat is het doel.
Koersvast
Techniek, leiderschap, zeezeilen; voor hem zijn het geen losse begrippen. Het zijn uitdrukkingen van hetzelfde principe: koers houden zonder star te worden. Vertrouwen op vakmanschap, ruimte geven aan mensen en altijd blijven leren.
Want of je nu een schip door mist navigeert of een drinkwaterproject door complexiteit loodst:
Je wint niet door harder te sturen, maar door beter te kijken.
En als je dat kunt, echt kunt, dan maakt het niet uit waar je vaart.