Het nieuwe ritme van Hans Olijve
Ingenieurs houden van precisie. Van systemen die doen wat ze moeten doen, van processen die kloppen en van verantwoordelijkheid die helder is. Hans Olijve is zo’n man. Al ruim drie decennia staat hij bekend als iemand die de touwtjes stevig in handen houdt. Eindverantwoordelijk, gedreven en aanwezig op de werkvloer; niet achteroverleunend, maar vooruit. Tot het leven hem onverwacht tot stilstand dwong.
Een tijdje geleden kreeg Hans een insult; uit het niets een epileptische aanval. Zijn adem stokte en zijn lichaam werkte niet meer mee. In één klap veranderde alles: autorijden kon niet meer en de zekerheid van zijn dagelijkse routine verdween. Misschien wel het meest confronterend: de vanzelfsprekendheid waarmee hij altijd had gewerkt; leidend, fysiek aanwezig, altijd bereikbaar, was ineens weg.
Voor iemand die zijn identiteit grotendeels uit werk haalde, is dat geen detail maar een aardverschuiving. Toch is Hans’ verhaal er niet één over wat verloren ging, maar over wat bleef … en over wat onverwacht werd gevonden.
Een andere rol, dezelfde drive
Tegenwoordig werkt Hans via Acutec als servicecoördinator bij Carnot, specialist in ultra-low koelsystemen voor onder meer ziekenhuizen. Systemen die tot min tachtig graden koelen: grote belangen en geen marge voor fouten. Zijn team bestaat uit vier STEK-monteurs en drie plekken staan nog open. Het is dus aanpoten.
De functie is nieuw, maar de wereld niet. Hij heeft al enige tijd ervaring in koeltechniek, maar toch is het anders. Na 32 jaar eindverantwoordelijkheid is hij nu niet meer degene die aan alle knoppen draait. “Dat schuurt soms”, zegt hij eerlijk. Voor het eerst in zijn carrière moest hij leren loslaten. Door zijn medische situatie kan hij minder op pad, minder bij zijn mensen zijn en werkt hij meer van achter een bureau. Voor veel mannen voelt dat als inleveren. Voor Hans voelt het vooral als aanpassen.
Wat hem overeind houdt, is de manier waarop Carnot met hem omgaat; mensgericht en concreet. Geen loze woorden, maar echte actie. Werkinstructies zijn aangepast zodat collega’s weten wat te doen bij een eventueel nieuw insult. “Dat voelt zó goed”, zegt Hans. “Dat een werkgever zover gaat.”
Het optimisme in zijn karakter komt dan ook snel naar voren: “Wat heb ik geluk dat ik nu bij Carnot werk, op fietsafstand.” Niet alleen praktisch gezien een uitkomst, maar ook mentaal. Want na zijn eerste insult vroeg hij zich serieus af of hij ooit nog een interessante baan zou krijgen. Het risico op uitval is er immers. Maar bij Carnot telt niet wat er mis kan gaan, hier telt wat er wél kan.
De ontmoeting die het verschil maakte
Die baankans kwam niet uit het niets. De wegen van Hans en Bram van Rossum, partner bij Acutec, kruisten elkaar toen Hans na zijn eerste insult thuis dreigde te belanden. Een jaar revalideren, nietsdoen, dat is geen optie voor een man als Hans, wist Bram.
Hij koppelde hem aan Carnot, omdat hij raakvlakken en mogelijkheden zag. Maar vooral: omdat hij de mens zag achter het cv.
Hans herinnert zich hun eerste gesprek nog scherp. “Ik dacht meteen: wat een verschrikkelijk leuke man.” Om te vervolgen met: “Zo enthousiast en betrokken bij de organisatie en mensen; het lijkt wel kunst!”
Het is een zeldzaam compliment in een soms erg zakelijke wereld. Maar precies daar zit de kern; betrokkenheid als vakmanschap en enthousiasme als strategie. Voor Hans maakte dit het verschil tussen thuiszitten en weer meedoen. Tussen stilstand en beweging.
Appelpop: meer dan een festival
Wie Hans alleen kent van zijn werk, kent maar de helft van de man. Want naast koeltechniek en serviceprocessen is er nog een wereld waarin hij minstens zo gedreven was: die van de festivals.
Twintig jaar lang was hij penningmeester en bestuurder van het grootste gratis popfestival van Nederland: Appelpop. Waarin hij steevast gemiddeld 800 uur per jaar als vrijwilliger werkte. Sponsoren werven, vergunningen regelen, financiën sluitend krijgen en meedenken over de opzet. Geen glamour, wel verantwoordelijkheid.
Onder zijn mede-leiderschap groeide Appelpop van een lokaal evenement naar een nationaal fenomeen: van acht naar achtenzestig kassalocaties, van een bescheiden bezoekersaantal naar meer dan 100.000 mensen die jaarlijks samenkomen in Tiel. En nog altijd is hij daar het meest trots op: dat het festival überhaupt bestaat. “Het is best uniek dat een gratis popfestival mogelijk is.”
Voor Hans is Appelpop geen hobby geweest, het was een levenswerk. Een tweede carrière, zonder salaris maar met impact. En ook daar moest hij na zijn insult een stap terug doen. Hij is nu meer op de zijlijn betrokken. “Best lastig”, geeft hij toe. “Dat mijn mening nu weinig relevant meer is.” Het is een bijna pijnlijk eerlijke zin, want loslaten klinkt volwassen, maar voelt vaak als verlies.
De man die blijft staan
Wat opvalt, is dat Hans nergens bitter klinkt. Hij kijkt niet achterom met woede, maar vooruit met realisme. Hij weet dat zijn verantwoordelijkheden zijn veranderd; op het werk én privé. Toch blijft dezelfde man zichtbaar: betrokken, loyaal, gedreven.
Misschien zit daar wel de kern van zijn kracht. Niet in de functies die hij had, maar in de houding die hij heeft behouden. De wil om relevant te blijven, om bij te dragen. Om trots te mogen zijn op zijn team, op zijn werkgever, op Appelpop.
In een wereld die vaak draait om harder, sneller en meer, laat Hans iets anders zien: dat terugschakelen soms meer moed vraagt dan doordenderen. Dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een andere vorm van leiderschap. En dat echte trots niet zit in titels, maar in wat je nalaat.
Hij heeft een stap terug gedaan in verantwoordelijkheden. Maar niet in betekenis. En misschien is dat wel het meest ingenieursachtige wat je kunt doen: een systeem opnieuw ontwerpen, wanneer de omstandigheden veranderen … zonder de essentie te verliezen.