Een windturbineblad moet jarenlang enorme krachten opvangen. Composiet maakt dat mogelijk: vezels en hars vormen samen een sterk materiaal. Maar juist die hechte combinatie maakt recycling lastig. Nu steeds meer windturbines het einde van hun levensduur bereiken, groeit de behoefte aan een goede bestemming voor hun bladen.
Versnipperen is pas het begin
Een afgedankt blad kleinmaken lukt wel. De uitdaging is om daarna bruikbare grondstoffen over te houden. Bij mechanische verwerking blijven vezels en hars onvoldoende gescheiden voor hoogwaardig hergebruik. Verwerking in cementproductie biedt een afzetroute, maar brengt de vezels niet terug in nieuwe composietproducten.
Met warmte uit elkaar
TNO en partners werken binnen CIRCLE4WIN aan thermolyse: een proces dat met warmte de hars afbreekt en glasvezels terugwint. Daarbij luisteren temperatuur, verblijftijd en voorbewerking nauw. De teruggewonnen vezels worden onder meer getest als grondstof voor nieuwe glasvezelproductie. Ook wordt gewerkt aan het ontwerp van een demonstratie-installatie met een capaciteit van ongeveer 10.000 ton per jaar.
De fabriek moet ook draaien
De volgende horde is opschaling. Een recyclingproces moet technisch werken én voldoende materiaal kunnen verwerken om rendabel te worden. Volgens TNO zijn daarvoor ook andere composietafvalstromen nodig. Dat maakt kennis van de materiaalsamenstelling cruciaal. Voor ontwerpers is de boodschap helder: denk bij een nieuw turbineblad alvast na over de verwerking na zijn laatste omwenteling.